നിധി തേടുന്നവര്‍..!

ആരെയും ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാതെ, വളരെ മാന്യമായി, ഓടിനിടയിലൂടെ തലകീഴായി താഴോട്ടിറങ്ങുമ്പോള്‍;

ഒരു കുഞ്ഞു നിധിയുമുള്ളിലൊളിപ്പിച്ച്, ഒരു നേര്‍ത്ത ശബ്ദം പോലുമുണ്ടാക്കാതെ, അവനു വേണ്ടിയെന്ന പോലെ കാത്തു കിടക്കുന്ന ഒരു കിടപ്പുമുറിയല്ലാതെ അവനൊന്നും ആഗ്രഹിച്ചില്ലായിരുന്നു......... വെളിച്ചത്തിന്റെ നേരിയ ലാഞ്ചന പോലുമില്ല…ഭാഗ്യം….

ശീലം പഠിപ്പിച്ച പാഠങ്ങള്‍ ഓര്‍ത്തിട്ടെന്ന പോലെ അവന്‍ പകുതിവഴിയില് ഒന്നു നിര്‍ത്തി,

പതുക്കെ ചുറ്റുമൊന്നു കണ്ണോടിച്ചു…

ഛെ….നാശം…….

ഇതാരാണപ്പാ…ഞാനറിയാതെ എന്റെ ഈ ഏരിയയില്…. അതും ഞാന്‍ നോട്ടമിട്ടിടത്ത് ഞാനെത്തുന്നതിനു മുന്പേ….. അതും ഈ സാരിയില് തൂങ്ങി… ഏതായാലും ഏതോ വരുത്തനായിരിക്കും, ഉറപ്പാ… ഇന്നത്തെ മെനക്കേട് വെറുതെയായെന്നാ തോനുന്നേ….. ഏതായാലും അവനെയൊന്നു കണ്ടിട്ട് തന്നെ…..

ഓടിന്പുറത്തെ ഗ്യാലറിയില് ‘വരുത്തനെ’ കാണാനായിട്ടവനിരിപ്പുറപ്പിച്ചു, ഒരു ബീഡിയും കത്തിച്ചു…

നാശം… അവനൊരു ചെറിയ ടോര്‍ച്ചെങ്കിലും കത്തിച്ചൂടെ…. മുടിയാനായിട്ട് നിഴലല്ലാതെ ഒന്നും കാണുന്നില്ലല്ലോ….

ഇവനെന്താ ഈ കാണിക്കുന്നെ……. കസേരയില് കയറി മുകളിലെന്തോന്നാ ഇവനീപ്പരതുന്നേ….?

അയ്യോ…. അവന്‍ പിടഞ്ഞു കളിക്കുവാണല്ലോ…. അവന്റെ കരച്ചിലെന്താ അവളെപ്പോലെ….

അതവനല്ല അല്ലേ…അവളു തന്നാ ലേ… താഴേക്കിറങ്ങണൊ…..

അവസാനപിടച്ചിലിനു മുന്‍പേ ആ കാലു പിടിച്ചൊന്നുയര്‍ത്തണോ…

അല്ലേല്‍ തന്നെ കള്ളനെന്നാ പേര്…. ഇനി അതു കൊലപാതകി എന്നാക്കികൊടുക്കണോ...

വിളിക്കുന്നവര്‍ക്ക് രസം കൂടുമെങ്കിലും, കേള്‍ക്കാന്‍ ഒരു രസവുമുണ്ടാവില്ല...

വെറുതേ എന്തിനാ....

ശവം നല്ല ശകുനമാണെന്നെവിടെയോ കേട്ട ഓര്‍മ്മയില്‍, ഓടടുക്കി,

അവനെയും കാത്തെന്നപോലെ നീണ്ടു നിവര്‍ന്നു കിടന്നിരുന്ന കറുത്ത റോഡിലേക്കിറങ്ങി നടന്നവന്‍.....

ഒരു കുഞ്ഞു നിധിയുമുള്ളിലൊളിപ്പിച്ച്, ഒരു നേര്‍ത്ത ശബ്ദം പോലുമുണ്ടാക്കതെ,

അവനു വേണ്ടിയെന്ന പോലെ കാത്തു കിടക്കുന്ന കിടപ്പുമുറി തേടി അടുത്ത വീട്ടീലേക്ക്......