Jan 31, 2010

ചതുപ്പുനിലങ്ങള്‍












ആ‍സക്തിയുടെ
അവസാന ആളലില്‍ ദേഹത്ത് ഒട്ടിപ്പിടിച്ച

പശ
ഉണങ്ങിത്തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ അയാള്‍ ഒന്നെഴുന്നേറ്റു.
കറുത്ത കമ്പളം കൈ കൊണ്ട് നീക്കി, ആ രണ്ടും രണ്ടായി വേര്‍പെടുത്തി
അയാള്‍ നിലത്തേക്ക് ഇഴഞ്ഞിറങ്ങി...ഇല്ലാതിരുന്ന മുണ്ടൊന്നിളക്കി കുത്തി,
ഇടനാഴിയിലൂടെ ജനലിനടുത്തേക്ക്...
പുറത്ത്;
ആകാശത്ത് പടര്‍ന്നു കൊണ്ടിരുന്ന നരച്ച രക്തവര്‍ണ്ണം,
കറുപ്പിനു വഴിമാറിക്കൊടുക്കുന്നു..
നടുവില്‍ മക്കളേയും ചേര്‍ത്ത് ഒരു പക്ഷിക്കൂട്ടം ആ ജനലിന്റെ അടുത്തൂടെ കൂട്ടിലേക്ക്...
കമ്പിയിഴകള്‍ക്കിടയിലേക്ക് കൈ ഒന്നു താങ്ങി, അയാള്‍ ഒരു സിഗെരറ്റെടുത്ത് കൊളുത്തി.
വട്ടം വട്ടമായി മുകളിലേക്ക് ഉയര്‍ന്ന പുകച്ചുരുളുകള്‍,
ഓര്‍മകളുടെ കാര്‍മേഘമായി അവിടെത്തന്നെ തങ്ങി...
ഒരു പെട്ടി മുട്ടായിയുടെ ഓഫെറില്‍, യാത്രയ്ക്ക് സമ്മതിച്ച മകള്‍,
എത്തിയിട്ട് വിളിക്കണേ എന്ന ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തില്‍ സ്നേഹം നിറച്ച ഭാര്യ...
എല്ലാം, എല്ലാമെല്ലാം യാത്രയ്ക്ക് ഇടയില്‍
എവിടെയോ വെച്ചു മറന്ന പോലെ തോന്നി അയാള്‍ക്ക്....
തളര്‍ന്ന ശരീരത്തിന്റെ ഒപ്പം,തളര്‍ന്നു തുടങ്ങിയ ആ മനസ്സിനെ ആ പുകച്ചുരുളുകള്‍
കുറ്റബോധത്തിന്റെ ചതുപ്പുനിലത്തേക്ക് വലിച്ചിറക്കി....
ആഴ്ന്ന് ആഴ്ന്ന് പോകുന്നതിനിടയില്‍ എല്ലാം വെറുത്ത്,മതിയാക്കാന്‍ തുടങ്ങി
അയാളുടെ മനസ്സ്....
പെട്ടെന്ന്...
പിറകില്‍ എന്തോ നിരങ്ങുന്ന ശബ്ദം.. ഒരു രാത്രിയുടെ കരാറില്‍ ഒപ്പം വന്നവള്‍,
നനഞ്ഞ ടവ്വലില്‍ പാതി മറച്ച്, പാതി തെളിച്ച് പിറകില്‍...
വെള്ളമിറ്റിറ്റു വീഴുന്ന മുടിയിഴകള്‍, വെളുത്ത പുറം, മിനുത്ത കാലുകള്‍....
രാത്രി ഇനിയും ഒരുപാട് ബാക്കി കിടക്കുന്നതു കൊണ്ടാവും, കുളി കഴിഞ്ഞവള്‍ വീണ്ടും...
വീണ്ടും അതേ പുകച്ചുരുളുകള്‍, അയാളെ ആ ചതുപ്പില്‍ നിന്നൊന്നുയര്‍ത്തി...
കൂടെ മറ്റൊന്നും...!
ചുണ്ടിലൊളിപ്പിച്ചൊരു ചെറുചിരിയുമായി അടുത്ത ചതുപ്പും തേടി, അയാള്‍
വീണ്ടും അകത്തേക്ക്....

Jan 11, 2010

“ലാസ്റ്റ് ഷോ..”















കരളുരുകിയൊലിച്ചതിത്തിരി കണ്ണിനിടയിലൂടിറങ്ങിയപ്പോ,
മുഖത്ത് തേച്ചു വച്ച ചിരി അത് ഒപ്പിക്കളഞ്ഞു..
വരാന്തകളില്‍ അനന്തമായി നീളുന്ന ഏറ്റു പറച്ചിലുകള്‍, വാഗ്ദാനങ്ങള്‍, കരാറുകള്‍;
അപ്പൊഴും ഒരു തിര പോലെ അവനുചുറ്റും ഉയര്‍ന്നു താഴ്ന്നു കൊണ്ടിരുന്നു...
എന്നും കൂട്ടായി കൂടെ നടന്ന ആ വരാന്തകള്‍,
ഇന്നെന്തോ തന്നെ കണ്ട ഭാവം പോലുമില്ലാത്ത പോലെ...
വിരലുകള്‍ക്കിടയില്‍ എന്നും സൌഹ്രദത്തിന്റെ വിരല്‍ തിരുകി കൂടെ നടന്നവര്‍,
പറച്ചു നടലിന്റെ തിരക്കിലെവിടെക്കെയോ.......
പെയ്യാന്‍ കൂട്ടാക്കാതെ, വിങ്ങലിന്റെ വിഹ്വലതകള്‍ കുടഞ്ഞിടുന്ന കാര്‍മേഘത്തെ പോലെ,
ഒന്ന് പെയ്തൊഴിയാന്‍ പോലും കൂട്ടാക്കാതെ മനസ്സും...

അഞ്ച് വര്‍ഷം ഒരു ജീവിതത്തില്‍ ഒന്നുമല്ലായിരിക്കാം...പക്ഷെ ഈ അഞ്ച് വര്‍ഷം മാത്രമായിരുന്നു എന്റെ ജീവിതം...
നാളെ ഞാന്‍ കടല്‍ കടന്ന് ഇതിലും വലിയ അക്ഷരങ്ങള്‍ പേരിന്റ്റെ കൂടെ കൂട്ടിയേക്കാം...
മറ്റന്നാള്‍ തിരക്കില്‍ നിന്നു തിരിയാനീടമില്ലാത്ത ഒരു ഡോക്ടര്‍ ആയേക്കാം...
ഇതിലും വലിയ ബന്ധങ്ങളിലെ കണ്ണിയായേക്കാം.....
എന്നാലും, എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ലാസ്റ്റ് ഷോ ഇന്ന് ഇതാ ഈ അരങ്ങില്‍ ആടി തിമിര്‍ക്കുകയാണ്....

പട്ടാളച്ചിട്ടയുടെ മതിലുകള്‍ക്കുള്ളില്‍,
വര്‍ഷത്തില്‍ രണ്ടു തവണയെങ്കിലും മാറിക്കളിക്കുന്ന ക്ലാസ്ചുവരുകള്‍ക്കിടയില്‍
എന്നെ ഒഴിവാക്കി അകലേക്ക് നടന്ന എന്റെ ജീവിതം,
എന്റെ അടുക്കലേക്ക് ഓടി വന്ന് എന്റെ കൂടെ താമസിച്ച നാളുകള്‍, അഞ്ച് വര്‍ഷങ്ങള്‍....

ഉള്ളിലൊളിച്ച്, ചങ്ക് പിടഞ്ഞ പ്രണയം,
കളിയാക്കലുകള്‍ കരളില്‍ കുത്തിയിറക്കിയ മോഹങ്ങള്‍,
അറിയാതെയെപ്പൊഴോ മനസ്സില്‍ മുറിയെടുത്തു കൂടിയ മുഖങ്ങള്‍,
എത്ര പറഞ്ഞാലും തീരാത്ത കഥകള്‍,
ഉറക്കമൊഴിഞ്ഞ് ചര്‍ച്ച ചെയ്ത് തെറ്റിപ്പിരിഞ്ഞ സിനിമാ അവലോകനങ്ങള്‍,
ഡിസംബറിലെ തണുത്ത കാറ്റടിക്കുമ്പോള്‍,
ഹോസ്റ്റലിലെ പാരപ്പെറ്റിനു മുകളില്‍ നിരന്ന് നിന്ന് നീട്ടിയൊഴിച്ച് വരച്ചെടുത്ത ചിത്രങ്ങള്‍....
എല്ലാം, എല്ലാം....
അന്യോന്യം, വാരി വിതറുന്ന വര്‍ണ്ണങ്ങളില്‍,
മുഖത്ത് തേയ്ക്കുന്ന കേക്കിന്‍ കഷ്ണങ്ങളില്‍,
കൈകൊടുത്തു ഉറപ്പിക്കുന്ന വാഗ്ദാനങ്ങളില്‍,
കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഒഴുക്കുന്ന കണ്ണീരില്‍,
അലിഞ്ഞലിഞ്ഞ് അങ്ങനെ അങ്ങനെ.......

ഇരുട്ട് പരന്നു തുടങ്ങി, വാഹനങ്ങള്‍ മുരണ്ടു തുടങ്ങി...
അവസാനത്തെ ഷോയ്ക്കിടയില്‍ മുഖത്ത് പറ്റിപ്പിടിച്ച ചായങ്ങള്‍ തൂത്തെറിഞ്ഞ്
ഒരിക്കലും പാലിക്കപ്പെടാത്ത ഒരുപാട് വാഗ്ദാനങ്ങളുടെ നടുവിലേക്ക് എല്ലാവരും.....
കൂട്ടത്തില്‍ ഈ ഞാനും...